Interactive Art  

Tehran Museum of Contemporary Art -     New Art Exhibition 

01  was the title of a piece by Ahmad Nadalian at the "New Art" exhibition. The work was an allegory of the digital and virtual landscapes which surround contemporary man.

 



 

A white screen measuring 3.45 x 2.45 cm, printed with an allover design of the digits 0 and 1, reflected the silhouette of spectators who passed between the screen and a projector set up behind it. A webcam installed on the other side of the screen recorded the passing figures as a streaming file, displayed them on the monitor of a computer nearby, and placed them on the artists' website (www.wwwebart.com).

The virtual world recreated by this piece was not its only reference to the internet. Its interactive nature, allowing the spectators to take part in the creation of the final projected image, was an important element drawn from the interactivity of hyperspace. For Nadalian, the internet is transformed space; temporally continuous but spatially fragmented. He displays this fragmentation in the continuity of his webpages.

The 01 pattern within and around the silhouette of the human body highlights the virtual forays of the contemporary state, conducted through the medium of zeros and ones. And while the artwork had been conceived as a conceptual representation with modern technology as its medium, the artist had not completely discarded aesthetic considerations. The contrast of black and white was especially effective in a sequence in which a young spectators moved before the screen with transparent sheets in various colors.

 

 

 

 

 

 


More Photos 

 

Videos: Click  images and download a short clip 
If you wish to see these video clips , you need to install media player 7 or higher

 

  

 

 

        

    
 

موزه هنرهاي معاصر تهران      نمايشگاه هنر جديد

هنر تعاملي

كار احمد نادعليان در نمايشگاه هنر جديد مركب از يك برد بزرگ به ابعاد 45/3. 45/2 بود كه بر روي آن اعداد 01 تمامي صفحه را پوشانده بودند.  در يك اتاق تاريك يك پروژكتور قوي قرار داده شده بود كه نور شديدي را به روي پرده اي تابانده . مخاطبين نمايشگاه كه فقط در روز افتتاحيه چندين هزار نفر بودند به نوعي هدايت ميشدند كه از كنار اين پرده عبور كنند. تابش نور بروي بدن آن ها موجب ايجاد سايه بر روي پرده ميشد و از آنجا كه پرده شفاف بود در پشت پرده بازديد كننده نمايشگاه متوجه عبور سايه ها ميشد. اين سايه ها با اعداد 01 تلفيق ميشد و در كالبد آن ها به صورت بافت ديده ميشد.

اگر چه اين تصاوير سايه هائي از انسان بودند اما شبه بدون جزئيات موجب ميشد كه ابعاد ديگري كه در رفتار و وجود انسان است آشكار شوند. مخاطبين براي بار اول كه وارد آن حيطه ميشدند سرگردان بودند و انتظار داشتند چيزي ببينند اما زماني كه از آن فضا عبور كردند تازه متوجه ميشدند چه خبر است. اما كار به اين مرحله ختم نميشد . در مقابل پرده  كه سايه ديده ميشد يك كامپيوتر مجهز به Web Cam وجود داشت كه سايه هاي درحال عبور را ثبت و به شبكه اينترنت انتقال ميداد. اما بسياري از مخاطبين دوباره تمايل داشتند كه به پشت ديواره بروند و يك اجرا داشته باشند ، حتي بچه ها دوست داشتند به نوعي نمايش اجرا كنند و حتي بازي كنند. فقط در روز افتتاحيه هزاران فريم تصوير ازاين رويدادها ثبت شد كه شمار بسياري از اين تصوير ها بروري شبكه انيترنت وجود دارند. اين كار براي نادعليان تمثيلي از خود اينترنت بود، رقمي شدن و عددي شدن انسان امروز، امروزه ما تصوير مجازي را همزمان از گوشه و كنار جهان همزمان مي بينيم.

ما امروز در اينترنت شناختي مجازي از انسان ها داريم كه مبتني بر واقعيت است اما كاملا واقعي نيست و شايد در اينترنت نيز حذف نوعي هويت ظاهري ابعادي ديگر از انسان را مطرح ميكند.

صفحاتي كه نادعليان در شبكه اينترنت طراحي كرده بود توالي زماني رانشان ميدادند . آنها صفحاتي طولاني بودندكه تصاوير به صورت فريم در كنار هم تكرار ميشدند.

و از طريق اي اثر از آن جهات تعاملي و دو سويه بود كه حاصل كار شخصي خود نادعليان نبود بلكه مشاركت مردمي كه عبور ميكردند و هنرمنداني كه اجرا داشتند به اين اثر ويژگي داده بود.