|
Abigail Doan
EDUCATION:
دربارهی دوستم ابگیل دوان: کشت آور هنر ترجمه طاهر رضازاد آبیگیل دوآن هنرمندی محیطی است که در نیویورک سیتی و اروپا، زندگی و کار می کند. به یمن آخرین تکنولوژی اطلاعات و حاکمیت فضای سایبری، همهی ما فرصتی برای ملاقات افرادی از فرهنگهای مختلف، برای ایجاد دنیایی بهتر، پیدا می کنیم. برخلاف مناقشه های اساسی و کشمکش هایی که میان سیاستمداران ایرانی و آمریکایی وجود دارد، من و آبیگیل همکاری بصری خلاقانه ای در طول 4 سال گذشته داشته ایم. من نسبت به آبیگیل احساس دین می کنم از آنجاییکه او یکی از ویرایشگران اصلی نوشته های من برای وب سایتها و منتشراتم بوده است. در هنر معاصر، انتقال یک ایده، بدون ارایهی اظهاریهی منطقی هنرمند، یک چالش محسوب می شود. انگلیسی یکی از زبانهای رایج و فراگیری است که ما را قادر به ارتباط باسایر هنرمندان از سراسر دنیا می کند. هرچند، ترجمهی یک ایده از یک فرهنگ یا زبان؛ به فرهنگ یا زبانی دیگر نیز مشکل است. آبیگیل زمانی را برای کمک به تبیین آثار من و آثار بسیاری از هنرمندان جوان ایرانی که در جشنواره های اخیر هنر محیطی در ایران شرکت کرده اند، اختصاص داده است. علاوه بر این او نقطه نظر شخصی خودش را هم در بارهی آثار من بیان و تفسیر کرده است. از این جهت، اثر هنری در زمانهی ما می تواند از طریق تعامل و همکاریِ گشوده، درک شود. زمانی که ما برای تفسیر اثر هنری یک شخص دیگر تلاش می کنیم، اغلب می توانیم معانی را گسترش بدهیم. آبیگیل، مادر یک دوقولوی جوان است. علیرغم نقشش به عنوان یک مادر، او همچنان فرصتی برای نوشتن در نشریات متعدد و انجام پروژه های هنری اش پیدا می کند. به منظور تحسین لطف او، دوست داشتم تلاشی در راستای درک آثار هنری اش در ارتباط با شخصیت او انجام بدهم. زمانی که بیش از سه دههی پیش، هنر زمینی در فضاهای گسترده و فراخِ غرب آمریکا متولد شد، هنرمندان محیطی آثار هنری عظیمی خلق کردند. آنها صخره ها و زمین را جابجا کردند تا هنری در طبیعت بیافرینند. امروزه هنرمندان محیطی یاد گرفته اند که الزاما نمی بایست دست به تغییر محیط زد یا دگرگونی های اساسی در آن ایجاد کرد، بلکه بجای آن می بایست کاری کرد که طبیعت، دست نخورده باقی بماند یا حتی بهتر از این، به حفظ و باززایی آن کمک کرد. ما نمی خواهیم بر طبیعت چیره شویم، بلکه در عوض می خواهیم بفهمیم که چه اشتراکی با طبیعت و اکو سیستم های آن داریم. پشت همهی پدیده ها در جهان، قاعده و قانونی می بایست وجود داشته باشد. ما می کوشیم تا آیین های کهن الگویی و زمانی را که طبیعت بوسیلهی همگان مورد تکریم واقع می شد، به یاد آوریم. طبیعت زندگی است و سو استفاده از منابع طبیعی از بسیاری جهات، خودکشنده محسوب می شود. آبیگیل دوآن اغلب از خودش به عنوان یک « کشتآور هنر» یاد می کند. در کنار خلق پروژه های محیطی و مکان-مختص، او قصد دارد هنر خودش را همچون یک باغبان یا یک کشاورز «کشت کند». یک پیوند معنی دار میان زنانگی و کشت کاری وجود دارد، از آنجاییکه بدن زنانه خود باغی است که بذر انسانی را بار می آورد. به همین دلیل است که زنها در بسیاری از فرهنگها ایزد مادر ترسیم شده و از نظر تاریخی نمادی از باروری و آب اند. در جامعهی پیشا تاریخی، زنانگی و باروری، یکی محسوب می شدند. از نقطه نظر استعاره ای می توان گفت تمایزی میان بدن یک زن، ذهن و زمین وجود ندارد. همگی یک گهوارهی بالقوه برای پرورش و شکوفا ساختن چیزی هستند. من ایده ها و آداب هنری متنوعِ مشترکی با آبیگیل دارم. آثار مکان -مختص او اغلب در بارهی رازی است که او بر آن است تا آنها در طبیعت رها کند یا به آن بازگرداند.( این نیز چیزی است که من با آثارم انجام می دهم، بدین معنی که بذرهای فرهنگی را در دل زمین پنهان می کنم.) پروژهی پارچه و بافته های آبیگیل دربارهی بذرها وایده های متغیری برای دگرگونی اند که آزادانه از مرزها عبور می کنند. کَنده-ماهی من هم هیچ مرزی را نمی شناسد. علاوه بر کار با بذرها به عنوان یک استعاره، آبیگیل «اکو کرفتهایی» با استفاده از تار و پودهای طبیعی و بافته های بازیافت شده می آفریند. مجسمه ها و چیدمان های او احیای تکنیکی زنانه را نشان می دهند که ریشه در کار خانگی و صنایع دستی دارد. در بسیاری از سده های پیشین، هنر ایجاد شده در خانه، به خودی خود هنر شناخته نمی شد، و آنهایی که تاریخ هنر را ترسیم می کردند، اعتبار این فرایند را از دیده می انداختند. جای قدردانی دارد که بسیاری از هنرمندان محیطی معاصر، چه زنان و چه مردان، به بازسازی و بازتعریف این شیوهی تاریخ-گذشته کمک می کنند. آبیگیل به طور خاص از بافته های بازیافت شدهی خانگی، پشم دست بافت، و از تار و پود کتان طبیعی و پیله های کرم ابریشم برای خلق آشیانه، بقچه پیچ ها، و شکل های فیبری مانند، استفاده می کند که یادآور تخم مرغ های کهن الگویی هستند. این مواد بیانگر یک اشتیاق بومی اند که به کاردانی و فرایندهای بازتولید پایدار پیوند خورده اند. گرده افشانی مصنوعی بسترهای رشد، زندگی و تباهی، و بارآوری جان دو هنرمند از نواحی و فرهنگهای کاملا متفاوت بر روی زمین، شگفتی آور است. سفر ما تازه شروع شده است.
INTERVIEW with Abigail Doan: What is your impression about this festival? I feel that this festival was important to participate in regardless of the international exposure that it gets initially. It is vitally important for Americans and Iranians to become more sensitive towards each other's cultures and environmental issues. Why not highlight the things that unite us rather than divide us? Artists must work towards building up what the media and our geo-political agendas seem dead set on destroying. I chose to participate in this festival as I respect Ahmad Nadalian as an artist and his efforts and work, first and foremost. I also admire the spirit and goodwill of his students. For me this was a chance to connect with like-minded people, regardless of locale. I also trusted them to follow out my design suggestions without my even being there. This was a rare occasion for our two cultures to become one. What is the impact of war on environment? Total devastation of surroundings, spirit, and outlook. It takes years to recuperate from the damage created. War also keeps us from seeing the world as a linked ecosystem, as the acquisition of prized territory becomes the end goal. War prevents us from dreaming about or realizing paradise on earth, a conversation that Dr. Nadalian and I have had in the past. What we environmental artist can do for global peace? Be humble, sensitive to new opportunities for collaboration, and share our visions openly. Being an environmental artist is no longer about site-specificity, for example, but rather about acting in unison and trying to interpret the fragility of a region that might be foreign to you. It is the "foreign" that needs to become "familiar" and as cherished and protected as our own backyard. neighborhood, or village.
گفتگو با ابیگل دان ابیگل دان هنرمند زیست محیطی آمریکایی که مقیم نیویورک است و اثرش را برای جشنواره خلیج فارس ارائه داده بود گفت: کارهایی که در جشنواره خلیج فارس انجام شدند فوق العاده و بسیار قدترتمند بودند. نتایج عالی و من نحوه اراده طراحیم در جشنواره را بسیار دوست دارم و از هنرمندان تشکر مینمایم. من فکر میکنم که شرکت در جشنواره اهمیت داشت. این جشنواره در یک حوزه رسانه ای بین المللی در معرض دید عموم قرار میگیرد. این اهمیت حیاطی دار که ما آمریکائی ها و ایرانی ها نسبت به فرهنک و مسائل محیطی یکدیگر حساسیت بیشتری نشان دهند. ما میتوانیم بر چیزهای تاکید نمائیم که ما را به یکدیگر پیوند دهد تا اینکه ما را زا هم جدا کند. هنرمندان باید در تقابل با رسانه و برنامه های سیاسی که در صدد تخریب هستند اقدام نمایند. شرکت در جشنواره خواست من بود به این دلیل که من برای احمد نادعلیان به عنوان یک هنرمند بیش از آن برای تلاشهایش و کارهایش بیشترین احترام را قائل هستم. من همچنین روح پاک و حسن نیت دانشجویانش را میستایم. برای من یک بخت و اقبال بزرگ بود که با انسانهای همفکرم فارغ از اینکه در کجا هستند ارتباط بزقرار کنم. من همچنین به آنها اعتماد کردم که طرحم را اجرا کنند بدون اینکه من آنجا باشم. این یک موقعیت نادر بود که دو فرهنگ ما یکی شود. وی در ارتباط با تاثیر جنک بر محیط زیست گفت: جنگ محیط پیرامون ما، و چشم انداز های ما و مهم تر از آن روح ما را تخریب مینماید. سالها طول خواهد کشید که آسیب های وارد شده احیاء و ترمیم شوند. جنگ ما را از دیدن پیوند دنیای ما با محیط زیست باز میدارد، همانطور که در جنگ مالکیت و تصاحب زمین هدف غائی خواهد شد. جنگ ما را از رویای تحقق بخشیدن بهشت بر روی زمین دور خواهد کرد، این گفتگویی بوده است که دکتر نادعلیان و من در گذاشته داشته ایم. نتیجه هنر محیطی فروتنی، حساسیت نسبت به موقعیت های جدید برای همکاری و اینکه صادقانه درافق های دیدمان شریک و سهیم شویم. هنرمند محیطی بودن دیگر فقط اجرای اثر هنری وابسطه به یک مکان نیست، بلکه بیشتر با هم عمل کردن و هم صدا شدن است و اینکه سعی کنیم آسیب پذیر بودن یک منطقه که ممکن است برای ما بیگانه باشد را تفسیر نمائیم. همانطور که حریم هایمان ، محله یا روستایمان را محفوظ میداریم، باید سعی کرد که غریبگی به آشنایی تبدیل شود.
INTERVIEW with Barbara Roux: I am so proud of what you have done to help with world peace and habitat preservation. My few conservation friends here are proud too. Thanks to you for the Art Festival. I am overwhelmed by what you did. I hope not only we but our countries can be friends too. As to your questions below I will answer them now. More
Persian Gulf Residential Art Center in Hormoz Island
Fire: 23ed Environmental Art Festival in Iran - Paradise Environmental Art Center
The Guests of Desert: 22nd Environmental Art Festival in Iran - Isfahan- Talab Gawkhoni: (April 2009)
Dialogue with Nature: 21st Environmental Art Festival in Iran - Persian Gulf- Genaveh: (March 2009)
Works by Ahmad Nadalian in Darabad - North Tehran
In the Search of Lost Paradise
|
|
About My Friend Abigail Doan: The Art Farmer Ahmad Nadalian
Abigail Doan is an environmental artist who lives and works in New York City and Europe. Thanks to the latest information technology and the realm of cyberspace, we all have the opportunity to meet people from different cultures in order to build a better world. Despite critical disputes and tensions between American and Iranian politicians, Abigail and I have cultivated a virtual creative collaboration for the past four years. I feel rather indebted to Abigail, as she has been one of the principal editors of my English text for my websites and documents.
In contemporary art, it is a challenge to convey one’s idea without a coherent artist statement. English is one of the common, dominant languages enabling us to communicate with other artists across the globe. It is also often difficult to translate an idea from one culture or language to another, though. Abigail has spent dedicated time to assist in expressing my works and the works of many young Iranian artists who have participated in the recent environmental art festivals in Iran. Beside this, she has interpreted and expressed her own point of view about my work. In this sprit, artwork in our time can be realized through interaction and open collaboration. When we attempt to interpret another’s artwork, we often can expand the meanings.
Abigail is a mother of young twins. Despite her role as a mother, still finds the time to write for numerous publications and realize her art projects. In order to appreciate her kindness, I would like to try to understand her artworks in relation to her personality.
More than three decades ago when land art was born in the wide, open spaces of the American west, environmental artists created huge artworks. They removed rocks and earth to create art in nature. Today environmental artists have learned that we should not necessarily alter the land or make radical changes, but instead work to keep nature intact, or even better, assist in its regeneration and preservation. We do not want to dominate, but in turn, understand what we have in common with nature and her ecosystems. There must be a rule and order behind all phenomena in the universe. We strive to remember archetypal rituals and a time when nature was revered by all. Nature is life and the abuse of resources is in many ways suicidal.
Abigail Doan often refers to herself as an “Art Farmer”. Besides creating environmental, site-specific projects she aims to “cultivate” her art like a gardener or farmer. There is a significant connection between femininity and cultivation, as the female body itself is a garden that nurtures the seed of human growth. This is why in many cultures women are depicted as a mother god and are historically a symbol of fertility and water. In prehistoric society fertility and the female were one in the same. From a metaphorical point of view, one might say that there is no distinction between a woman’s body, mind, and the land. All are a potential cradle for something to grow and flourish.
I have a variety of artistic practices and ideas in common with Abigail. Her site-specific works are often about a secret that she intends to leave with or give back to nature. (This is also what I am doing with my artworks, i.e. hiding cultural seeds in the earth.) Abigail’s fiber and textile projects are about transformative seeds and ideas for change that freely cross borders. My carved fish do not recognize borders, either.
In addition to working with seeds as a metaphor, Abigail “eco crafts” with natural fiber and recycled textiles. Her sculpture and installation works demonstrate a revival of feminine technique that is rooted in domestic labor and handicraft. For many centuries, art created in the home was not recognized as art per se, and those who outlined the history of art often overlooked the validity of this process. Thankfully, many contemporary environmental artists, both women and men, are helping to reconstruct and redefine this outdated notion. Abigail typically uses recycled textiles from the home, handspun wool, and organic cotton fabric and silk cocoons to create nests, wrapped bundles, and fiber forms that resemble archetypal eggs. These materials are expressive of an innate desire linked to resourcefulness and the process of sustainable regeneration. It is wonderful to cross-pollinate the stages of growth, life, decay, and the nurturing spirit between two artists in completely different zones and cultures on the planet. Our journey has only just begun.
A design suggested by my American artist friend, Abigail Doan. I used local red earth pigment to paint her 'swallows' image on the rocks of Hormoz.
|
