|
زندگی در ییلاق گل زرد: کهن الگو ها و نمونه های نخستین آثار من
بیست هفتمین جشنواره روستای کوتنای قائم شهر 5- 7 خرداد)
چند هزار سال تداوم: پیکره های گلی نقاشی شده
بیست و ششمین جشنواره هنر محیطی در ایران- کلاته شیخ ابوالحسن - نیشابور
دنیای ما: رویای کودکان و کنده نگاری های من
ویژگی های هنر محیطی در ایران هنر محیطی در ایران ویژگیهای خاص خودش را دارا میباشد هنر محیطی در ایران به عنوان یکی از جریان زنده هنر معاصر به هنری اطلاق میشود که هنرمندان اغلب با استفاده از عناصر و یا اشیاء موجود در طبیعت و یا محیط هنرشان را شکل میدهند و در محیط های غیر متعارف ارائه میدهد. بنابر این چگونگی محیط پیرامون اثر و مواد مصالح موجود در محیط در کیفیت و چگونگی اثر تاثیر دارند. در این هنر گاهی نظمی برگرفته شده از طبیعت احیاء میشود. بدینسان در جریان خلق یک اثر محیطی خصوصا در طبیعت گاه هنرمند چیزی از طبیعت کم کرده و گاه عنصری را به آن میافزاید. در این هنر گاهی هنرمندان صرفا با رویکردی زیبائی شناسانه در صدد خلق آثاری هستند که چگونگی اشکال و یا زیبایی آثار در اولویت هستند و گاهی بار مفهومی آن پررنگ و تعهدات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی میتوانند زمینه ساز این هنر باشند. هنر محیطی الزاما مانا نیست. از اینرو این هنر بواسطه عکاسی و تصویربرداری ثبت و در نمایشگاه ها و محیط های مجازی بواسطه رسانه های متنوعی ارائه میشود. گاهی عناصر طبیعت به فضای نمایشگاه انتقال و به صورت چیدمان ارائه میشوند. در کشور ایران به دلیل وجود فرهنگ غنی و اقلیم های جغرافیائی متنوع، طبیعت مورد توجه هنرمندان بوده است. از سوئی دیگر به دلیل رشد صنعت ما با بحران محیط زیست در این جغرافیا مواجه هستیم. از اینرو در سال های اخیر هنر محیطی به عنوان یکی از گرایشات هنر جدید مورد توجه هنرمندان خصوصا نسل جوان قرار گرفته است. برگزاری جشنواره ی هنر محیطی متعدد در طبیعت که به نوعی به تنوع محیط زیست و بحران آن مرتبط است رشد و توسعه این هنر را نشان میدهد. هنرمندان محیطی در ایران در بسیاری از موراد گرایشات زیست محیطی را در خلق اثر در نظر داشته اند و به بحران های زیست محیطی و یا ارزش های رو به زوال طبیعت اشاره داشته اند. در هنر محیطی مصلحت های ملی کشور مهم بوده است. تاکید بر نام خلیج فارس و مقابله با حضور بیگانه در خلیخ فارس از جمله این موارد بوده است. هنر محیطی ایران در مجامح هنری این حوزه به خوبی شناخته شده است. بیش از بیست هنرمندان بین المللی در جشنواره های آن شرکت کرده اند. هنر محیطی در ایران نسبت به فرهنگ بومی بی توجه نیست. از این جهت ویژگی های ملی بومی دارد اما از حرکت جهانی بی بهره نیست. به مسائل انسانی توجه دارد و با زبانی رسا در شاهراه های رسانه ای آن را بازگو میکند.
نادعلیان در کتاب گفتکو در گوناگونی
دیگر کارها و عکسهای جشنواره رویای صلح
مرحله دوم جشنواره هنرهاي محيطي خليج فارس
هنر محیطی
مفهوم پرديس واژه پارادایز (پریس) در تمامی فرهنگها از زبان فارسی گرفته شده است و به معنی باغ بهشتی است. زپندگي ابدي افراد خوب در يك باغ اولين بار در ادياني مطرح شد كه مردم سرزمين ما به آن اعتقاد داشتند. در دين زرتشت زندگي افراد نيك كردار در باغي با نام پرديس نويد داده شده است. علاوه بر اين عناصر باغ مثل درخت و يا گل در فرهنگ ايراني نماد هستند. در اساطيري كه ريشه در آيين زرتشت دارد انسان اول ابتدا به صورت درخت خلق ميشود. در كيش مانوي به درخت نور و ظلمت اشاره شده است. اشاره به باغ در دنياي پس از مرگ با نام فردوس در دين اسلام نيز مطرح شده است. علاوه بر اين در روايتها از درختاني به نام طوبي و ذغوم ياد شده است. اما براي صوفيه و عرفا بهشت در وجود مااست و اعمال نيكي است كه از ما سر ميزند.
مرحله دوم جشنواره هنرهاي محيطي خليج فارس
چیدمان محیطی و موسیقی با زباله
خزان بهشت: نوزدهمین جشنواره هنر محیطی در ایران- اصفهان- پائیز 1387
سفری به آفریقای جنوب: روح صخره ها و آبها
چاپ مهرهای استوانه ای بر ماسه های افریقا
بهشت آلوده: بیست و هشتمین جشنواره هنرهای محیطی- روستای پلور
زندگی در ییلاق گل زرد: کهن الگو ها و نمونه های نخستین آثار من
چند هزار سال تداوم: پیکره های گلی نقاشی شده
بیست هفتمین جشنواره روستای کوتنای قائم شهر 5- 7 خرداد)
بیست و ششمین جشنواره هنر محیطی در ایران- کلاته شیخ ابوالحسن - نیشابور
دنیای ما: رویای کودکان و کنده نگاری های من
زندگی در ییلاق گل زرد: کهن الگو ها و نمونه های نخستین آثار من
چند هزار سال تداوم: پیکره های گلی نقاشی شده
|
|
احمد نادعلیان اجداد من کوچرو و سنگسری بودند. اگرچه تعداد چادر های آنها بسیار کم شده است. اما آنها هنوز در کوهستانهای اطراف روستای پلور زندگی می کنند. من در دوردان کودکی و نوجوانی تابستان ها برای کمک به پدر بزرگم در ییلاق زندگی می کردم. انگیزه بازگشت به طبیعت و بر پا کردن چادر ریشه در زندگی اجداد سنگسری من داشت که در چادر زندگی می کردند.
سنگسری ها شاخص ترین کوچندگان دامنه های البرز هستند. استانهای سمنان ، تهران و مازندران در دوره ییلاقی و استانهای سمنان ، خراسان و تهران، قزوین در دوره قشلاقی قلمرو این عشایر را تشکیل می دهند. آنها طولانی ترین مسیر کوچ را طی می کنند به طوریکه فاصله ی دورترین نقطه ی ییلاقی و قشلاقی آنان به بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر می رسد .
گویش عشایر سنگسری قدیمی ترین و اصیل ترین کلمات و اصطلاحات زبان فارسی قدیم را شامل می شوند. از وبژگی های مهم گویش سنگسری دستور زبان کلاسیک و قابل تجزیه و ترکیب آن و به کار بردن ضمایر متفاوت برای مذکر و مونث است . افعال زبان سنگسری نیز در نوع خود کم نظیر است .
در فرهنگ و زبان سنگسری برای نامهای ترکیبی برای دام بسیار غنی است. به طوریکه اگر به چوپان خبره سنگسری نامی داده شود و از او خواسته شود که آن دام را با نام ترکیبی بیاورد او می تواند از میان چند صد دام نوع مور نظر را انتخاب نماید. دامداری سنگسر، چوپانان و دامداران برای تمامی دامها در گروههای سنی از نوزاد تازه متولد شده، چند هفته ای شش ماهگی، یک تا دو سال، بر حسب اینکه چند بار زایمان کرده باشد، و یا نازا باشد، تا دام سالخورده و برای اینکه هر کدام از موارد یاد شده نر و ماده، نامهای متفاوتی وجود دارد.
ولتو ، نر خالكو، ميا خالكو، نرورا، مياورا، نر سيلك، ميا سيلك، كاوه، كووي، كاوه نر ، كووي ميش، تاژه نر، جوون ميش، چار زِ، پنج زِ، قصر، كهنه نر، كهنه ميش نامهایی هستند که آنها به کار می برند.
گوسفندانی که به عنوان جلودار ور اهما استفاده می شوند، گوسفندی که چوپان را از خواب بیدار می کند و گوسفندی که برای باروری ماده ها به کار می روند نیز نامهای معینی دارند.
داشتن یا نداشتن شاخ، حال اینکه گوسفند گوش کوتاه متوسط و یا بلند نیز داشته باشد نامهای متفاوت دارند.
نوع دیگر تعیین گوسفند رنگ آنهاست که به دام زرد رنگ "شیوا" می گویند. به سیاه "بور گفته می شود. به سفید "سور" به کبود "بنوش" به قهوه ای تیره " تلخ" سیاه مایل به قهوه ای "برجی" قهوه ای روشن "خروا" و رنگ موشی "قمر" می گویند. در حالیکه به گوسفند سفید سور می گویند برای خر سفید نام "سوزه" را به کار می برند.
حال اگر گوسفندی تماما سیاه باشد فقط در ناحیه سر یا پا لکه سفیدی داشته باشد هر کدام نیز نام متفاوتی دارند.
چادر عشایر سنگسری و بازی کودکان با بزغاله- من در کودکی تابستانها در چنین محیطی زندگی میکردم
سياه چادر های عشایر سنگسری که "گوت" نام دارد منحصر به فرد هستند و در مقایسه با دیگر عشایر ایران بزرگ و زيبا است و تقسیمات داخلی آن همسان معماری ایرانی است.
پلاس سنگسری کف آن را مفروش و دیواره های نقش دار فضای داخل چادر را به محل میهمانان، خانواده و آشپزخانه تقکیک می نمایند. دست بافته ها و آویزه های بسیاری که دارای نقش و رنگ هستند در داخل چادر کاربرد دارند.
پاشیدن آب در داخل چادر و عطر خاک را همیشه دوست داشتم
جاروی سنگسری
از دید من فضای داخل چادر سنگسری ها خیلی روحانی است. از روزنه ها نور جاری می شود
مادر بزرگ من چشمان آبی داشت. گیسوانش مثل دیگر زنان سمگسری بلند بود. در زمان کودکی من مرسوم بود که زنان گیسوانشان را می بافتند و در انتها به هم می رسید. در انتهای گیسوان بافته شده دسته کلید آویخته می شد. در زمانیکه مادربزرگ من به سراغ صندوقچه پر از نقل و نبات می رفت گیسوانش و دسته کلید ها از پشت سر به جلو سینه پرتاب می کرد و با کلید در صنوق را باز می کرد.
زن سنگسری با مکنه و چنگوم مکنه نوعی پارچه بلند سوزن دوزی شده است. چنگوم آویز نقره ای است که به دو طرف گیسوان آویخته می شود.
سنگسری ها به دلیل نزدیکی به پایتخت فرهنگشان رو به فراموشی است.
آثار هنری کهن سنگسری ها همچون سوزن دوزی ها و آویزه هایی که رنگی غنی دارند در چادرهای ییلاق
دست بافته ها و آویزه های بسیاری که دارای نقش و رنگ هستند در داخل چادر کاربرد دارند.
زن سنگسری در داخل سیاه چادر های سنگسری
زن سنگسری با پوشش سنتی
پلاس سنگسری کف آن را مفروش و بر روی بند ها که رجه نام دارد دست بافته های بسیار ی مشاهده می شود.
مردان سنگسری در حال بافت دست بافته ها
در چادر سنگسری جای ظروف را با ریگ می پوشانند که ظرف های شسته شده گلی نشود. فراورده های شیری و غذا های سنگسری مقوی هستند. آرشه که نوعی فراورده شیری سنگسری است مهم ترین محصولی است که در هیچ جای جهان نمونه مشابه آن دیده نشده است. تهیه آرشه کار بسیار ظریف و مستلزم وقت است. آرشه تفت دادن نوعی پنیر است که بسیار مقوی است و نگهداری آن نیازی به یخچال ندارد. مشتقات آن نیز مصرف دارویی دارد. کافیست بدانیم که سنگسری ها از فراورده های شیری نوعی شیرینی به نام "چیکو" تولید می نمایند. .
غذای گرم سنگسری "دیگی" است. که برای پخت آن گوشت و برنج و به میزان لازم آب در زیر خاکستر و ذغال پنهان می شود. برای طبخ این غذا تجربه و دقت عمل ضروری است. "دیگی" غذایی بوده است که چوپان ها شب پس از افروختن آتش، برنج و گوشت را در دیگ مسی در دار قرار داده، به مقدار لازم آب به آن اضافه می کردند و سپس آن را در دل ذغال و خاکستر باقیمانده از آتش دفن می کردند. آنچه که باید با دقت محاسبه شود میزان حرارت، میزان آب و زمان می باشد. چوپان سنگسری در سپیده دم پس از صرف چنین غذایی گوسفندان را به چراگاه می برد.
کودکان سنگسری هنگامیکه مادرانشان تنور درست می کردند با گل مجسمه تولید می کردند.
بازگشت به طبیعت ، رویکرد به هنر محیطی و ایجاد مرکز پردیس ریشه در پیشینه قومی من داشته است.
کهن الگو ها و نمونه های نخستین آثار من
|
