رویای صلح در خلیج فارس: هنر دوچرخه و هنر بازیافت

چاپ نوشته بر ماسه های خلیج فارس با استفاده از دوچرخه

اثر احمد نادعلیان

آیا میدانید که در جزیره هرمز میتوانید این دوچرخه را کرایه کنید و این جزیره زیبا را ببینید

به عنوان یکی از علاقمندان به مسائل محیط زیست من همواره با دوچرخه تردد مینمایم.  دوچرخه یک وسیله نقلیه پاک است و توصیه به استفاده آن اهمیت دارد.

در بسیاری از کشورها در گوشه و کنار دنیا زمانیکه برای اجرای اثر هنری به آنجا سفر مینمایم دوچرخه وسیله ای است که بوسیله آن به محیط های طبیعی میروم و آثارم شکل میگیرد. 

استفاده از دوچرخه برای دسترسی به رودخانه راین در آلمان

در سال 2006 زمانیکه در انگلستان کارهای محیطی انجام میدادم وسیله من دوچرخه بود. ایوان باکیم میزبان و راهنمایم بود.

دوچرخه من در دانشکده هنر شاهد

در ایران نیز اغلب از دوچرخه استفاده میکنم، مگر اینکه هوا آلوده باشد. این روزها آلودگی نفس گیر است. 

من روز 30 یماه تهران را ترک کردم و از اولین روز بهمن ماه (87) در جزیره هرمز اقامت داشتم.  من نزدیک به چهار هفته در آنجا اقامت داشتم و جدیدترین آثارم را ارائه دادم.

اولین اثر با استفاده از یک دوچرخه و با رکاب زدن آن شکل شکل گرفت.  آج چرخهای این دوچرخه به گونه ای طراحی شده است که اگر در ساحل دریا سوار بر آن رکاب بزنم، خط نوشته "رویای صلح در خلیج فارس و  محیط پاک" چاپ خواهد شد.  در طول مدت زمانی که در جزیره اقامت داشتم نوشته های بیشتری را آماده کردم.

چرخ های این دوچرخه بوسیله بازیافت لاستیک های کهنه طراحی و آماده شدند. بیک لاستیک کهنه دوچرخه مورد استفاده قرار گرفت و خط نوشته ها آماده و بروی لاستیک کهنه ای دیگر چسبانیده شدند. حروف به طورت وارونه نصب شده اند و این قابل پیش بینی بود که در محیط زمانیکه دوچرخه بر روی ماسه های ساحل حرکت کند نوشته به صورت درست و واضح دیده میشود. اول صبح و عصر ها مناسب ترین زمان برای دیده شدن نقوش و دوچرخه سواری میباشد.

من در ماه گذشته بیش از 1400 کیلومتر با دوچرخه در جزیره هرمز رکاب زدم.  این مسافت به صورت نمادین مرتبط با میزان تقریبی ساحل خلیج فارس میباشد که از خرمشهر تا بندر عباس وسعت دارد.

قصد من ترویج فرهنگ صلح و صیانت از حریم جغرافیایی سیاسی و فرهنگی کشورم ایران میباشد.  هنر انسانی ترین راه مقابله با تحریف نام خلیج فارس میباشد. 

در آخرین روز اقامت در جزیره یک خانم دانشجوی بومی به من مراجعه کردند و درخواستشان این بود که کمی با دوچرخه من رکاب بزند. انگیزه این داشجو علاقه به نوشته و سهیم شدن در شکل گیری این اثر بود.